МОДАР – ЧАРОҒИ ЗИНДАГӢ

Posted on Author admin
Модар муқаддастарин ва азизтарин шахс дар зиндагии ҳар як инсон мебошад. Ҳар як инсон аз лаҳзаи аввалини ҳаёти худ муҳаббат, ғамхорӣ ва меҳрубонии модарро эҳсос мекунад. Модар шахсест, ки бо меҳри беандоза фарзанди худро ба воя мерасонад, ӯро тарбия мекунад ва барои ояндаи дурахшони ӯ тамоми қувваю тавоноии худро сарф менамояд. Аз ҳамин сабаб дар тамоми ҷаҳон ба модар эҳтироми бузург зоҳир карда мешавад. Барои қадршиносии модарон дар бисёр кишварҳо рӯзи махсусе ҷашн гирифта мешавад. Дар Ҷумҳурии Тоҷикистон низ Рӯзи Модарон бо эҳтироми махсус таҷлил мегардад ва он яке аз ҷашнҳои дӯстдошта ва пурмаънии ҷомеа ба ҳисоб меравад.
Модар сарчашмаи ҳаёт мебошад. Ҳар як инсон зиндагии худро аз оғӯши гарми модар оғоз мекунад. Модар на танҳо инсонро ба дунё меорад, балки ӯро тарбия намуда, ба роҳи дуруст ҳидоят мекунад. Меҳри модар беандоза ва беинтиҳо аст. Вай барои фарзанди худ ҳар гуна душвориро таҳаммул мекунад ва ҳамеша мехоҳад, ки фарзандаш хушбахт ва солим бошад. Модар шабҳои зиёдеро бехобӣ мекашад, то фарзандаш ором бошад. Ҳангоми бемор шудани фарзанд модар бештар аз ҳама ғамгин мешавад ва тамоми қувваи худро барои сиҳат шудани ӯ равона месозад.
Дар фарҳанги тоҷикӣ эҳтироми модар мавқеи хеле баланд дорад. Аз замонҳои қадим дар байни мардуми тоҷик модар ҳамчун рамзи меҳрубонӣ, сабр ва фидокорӣ шинохта шудааст. Дар бисёр осори адабӣ ва суханони ҳикматомез қадри модар хеле баланд арзёбӣ шудааст. Бузургони илму адаб ҳамеша таъкид мекарданд, ки эҳтироми модар қарзи муқаддаси ҳар як фарзанд мебошад. Агар инсон модари худро эҳтиром кунад, ӯ дар ҷомеа низ ҳамчун шахси бофарҳанг ва тарбиядида шинохта мешавад.
Нақши модар дар тарбияи фарзанд хеле бузург мебошад. Модар аввалин омӯзгори инсон аст. Кӯдак аввалин суханҳо, одобу рафтор ва муносибат ба одамонро аз модар меомӯзад. Агар модар фарзанди худро бо муҳаббат ва тарбияи дуруст ба воя расонад, ӯ метавонад дар оянда шахси хуб ва муфид барои ҷомеа гардад. Аз ҳамин сабаб мегӯянд, ки тарбияи фарзанд пеш аз ҳама аз оила ва махсусан аз модар оғоз меёбад.
Модар кӯшиш мекунад, ки фарзандаш соҳиби дониш ва касб гардад. Ӯ фарзанди худро ба мактаб мефиристад, ӯро барои омӯзиш ҳавасманд мекунад ва ҳамеша орзу мекунад, ки фарзандаш дар зиндагӣ муваффақ шавад. Модар аз муваффақиятҳои фарзандаш ифтихор мекунад ва худро хушбахт ҳис мекунад. Барои модар хушбахтии бузург он аст, ки фарзандаш инсонӣ нек, донишманд ва ватандӯст бошад.
Муҳаббати модар мисли офтоб аст, ки зиндагии инсонро равшан мекунад. Вақте инсон ба мушкилӣ дучор мешавад, суханони меҳрубони модар ба ӯ қувват мебахшанд. Маслиҳат ва дуои модар барои фарзанд хеле муҳим аст. Дар фарҳанги халқӣ низ мегӯянд, ки дуои модар инсонро аз бисёр мушкилиҳо нигоҳ медорад. Аз ҳамин сабаб фарзанд бояд ҳамеша ба модари худ эҳтиром гузорад ва ба суханони ӯ гӯш диҳад.
Модар тамоми умри худро барои фарзандонаш мебахшад. Вай барои хушбахтии онҳо меҳнат мекунад ва ҳеҷ гоҳ аз заҳмат хаста намешавад. Ҳатто вақте фарзандон калон мешаванд, модар ҳамоно дар бораи онҳо ғамхорӣ мекунад. Ӯ ҳамеша мехоҳад, ки фарзандонаш дар сулҳу оромӣ зиндагӣ кунанд ва ба орзуҳои худ расанд.
Ҳар як инсон бояд дарк кунад, ки модар сарвати бебаҳои зиндагии ӯ мебошад. Модарро бояд эҳтиром кард, дӯст дошт ва қадр намуд. Муҳаббат ба модар яке аз нишонаҳои инсондӯстӣ ва фарҳанги баланд ба ҳисоб меравад. Фарзанди хуб ҳамеша кӯшиш мекунад, ки модари худро шод гардонад ва ба ӯ ғамхорӣ намояд.
Иди Модарон ба мо ёдрас мекунад, ки занону модарон дар ҷомеа нақши хеле муҳим доранд. Онҳо на танҳо фарзанд тарбия мекунанд, балки дар рушди ҷомеа низ саҳми арзанда мегузоранд. Имрӯзҳо занон дар соҳаҳои гуногун фаъолият мекунанд ва барои пешрафти кишвар меҳнат мекунанд. Бо вуҷуди ин, вазифаи муқаддастарини онҳо тарбияи насли солим ва бофарҳанг мебошад.
Дар охир метавон гуфт, ки модар барои ҳар як инсон азизтарин ва муқаддастарин шахс аст. Муҳаббат ва ғамхории ӯро бо ҳеҷ чиз чен кардан мумкин нест. Аз ҳамин сабаб ҳар як фарзанд бояд модари худро эҳтиром намояд, ба ӯ меҳрубонӣ нишон диҳад ва кӯшиш кунад, ки бо рафтори хуб ва дастовардҳои худ ӯро ифтихорманд гардонад. Бигзор модарон ҳамеша солим, хушбахт ва сарбаланд бошанд, зеро онҳо чароғи зиндагии ҳар як инсон мебошанд.
 
Зарифзода Насим Нурулло
сардори раёсати таҳсилоти касбӣ