МОДАР – САРЧАШМАИ ҲАЁТ, МАКТАБИ МЕҲРУ МУҲАББАТ ВА РАМЗИ МУҚАДДАСИ ИНСОНИЯТ

Posted on Author admin
Бо фарорасии фасли зебои баҳор дар кишвари азизамон ҷашни пурифтихор – Рӯзи Модар бо шукӯҳу шаҳомати хоса таҷлил мегардад. Ин ҷашни пурмеҳру муҳаббат рамзи эҳтиром, қадршиносӣ ва сипоси беандозаи ҷомеа нисбат ба модарон мебошад, ки бо муҳаббати бепоён, сабру таҳаммул ва заҳмати шабонарӯзии худ фарзандонро ба камол расонида, барои ободии хонадон ва пешрафти ҷомеа саҳми арзанда мегузоранд.
Модар муқаддастарин ва азизтарин шахс дар ҳаёти инсон аст. Ӯ сарчашмаи ҳаёт, нури дил ва чароғи хонадон мебошад. Аз нахустин лаҳзаҳои зиндагӣ инсон гармии оғӯши модар, муҳаббати самимӣ ва ғамхории бепоёни ӯро эҳсос менамояд. Оғӯши модар аввалин мактаби меҳрубонӣ, инсондӯстӣ ва тарбия мебошад.
Модар барои фарзанд на танҳо парастор, балки аввалин омӯзгор ва роҳнамои зиндагӣ аст. Ӯ бо ҳар сухани пурмеҳр, бо ҳар маслиҳати ҳакимона ва бо намунаи рафтори неки худ дар қалби фарзанд тухми некӣ, инсоф, адолат, меҳнатдӯстӣ ва ватандӯстиро мепарварад. Ҳар як комёбӣ ва дастоварди фарзанд, пеш аз ҳама, самараи тарбияи меҳрубонона, дуои неки модар ва заҳмати беандозаи ӯ мебошад.
Дар фарҳанг ва тамаддуни куҳани мардуми тоҷик мақоми модар ҳамеша воло ва муқаддас дониста шудааст. Адибон ва мутафаккирони бузурги миллат дар осори худ модарро ҳамчун рамзи сабр, фидокорӣ, покӣ ва муҳаббати бепоён васф намудаанд. Дар адабиёти классикӣ ва осори мардумӣ модар ҳамчун шахсияти муқаддас ва арзишманд ситоиш ёфта, эҳтиром ба ӯ ҳамчун яке аз арзишҳои волои ахлоқӣ ва маънавӣ муаррифӣ гардидааст.
Модар бо муҳаббати самимӣ ва меҳрубонии бепоёни худ дар хонадон фазои оромӣ, гармӣ ва ҳамдигарфаҳмиро ба вуҷуд меорад. Ӯ бо сабру таҳаммул ва ғамхории беандоза фарзандонро ба роҳи рост ҳидоят намуда, онҳоро ҳамчун шахсиятҳои босавод, масъулиятшинос ва ватандӯст ба камол мерасонад.
Агар ба таърихи инсоният назар афканем, мебинем, ки ҳар як шахсияти бузург дар оғӯши муҳаббати модар ба воя расидааст. Ҳар як муваффақияти фарзанд, ҳар як дастоварди бузурги инсон, пеш аз ҳама, бо тарбияи модар алоқаманд мебошад. Маҳз муҳаббати модар аст, ки ба фарзанд неру мебахшад, ӯро ба сӯи дониш, меҳнат ва комёбиҳо ҳидоят менамояд.
Аз ин рӯ, эҳтиром ба модар танҳо як эҳсоси одӣ нест, балки арзиши бузурги инсонӣ ва маънавӣ мебошад. Ҷомеае, ки модарро гиромӣ медорад, ҷомеаи солим, фарҳангӣ ва пешрафта мебошад. Зеро маҳз модар пояи устувори оила ва тарбиятгари насли оянда аст.
Имрӯз мо бо камоли эҳтиром ва сипоси беандоза ба ҳамаи модарони азиз арзи миннатдорӣ менамоем. Зеро онҳо бо муҳаббат, заҳмат ва фидокории худ насли солим, босавод ва ватандӯстро тарбия менамоянд. Ояндаи ҷомеа маҳз дар дасти модарони меҳрубон ва фарзона мебошад.
Модарони гиромӣ ва бонувони арҷманд!
Шумо нури зиндагӣ, чароғи хонадон ва сарчашмаи муҳаббати бепоёни фарзандон ҳастед. Бо сабру таҳаммул, меҳрубонӣ ва фидокории худ на танҳо фарзандон, балки тамоми ҷомеаро ба сӯи некӣ, инсондӯстӣ ва маърифат роҳнамоӣ мекунед.
Бо камоли эҳтиром ҳамаи Шуморо ба муносибати Рӯзи Модар самимона табрик гуфта, бароятон саломатии бардавом, умри дароз, рӯзгори пурсаодат, осудагии хонадон, файзу баракат ва муҳаббати беандозаи фарзандонро орзу менамоем.
Бигзор, ҳамеша табассуми модарон чароғи зиндагии фарзандон бошад, хонадони ҳар як модар пур аз шодиву оромӣ гардад ва меҳри модар ҳамчун муқаддастарин арзиши инсонӣ дар дилҳои ҳамагон ҷовидона боқӣ монад.
Идатон муборак, модарони азиз!
 
Амирхонзода Хуршед Амирхон-муовини директори Маркази ҷумҳуриявии таълимию методӣ